اوزون درمانی: اوزون (O3) از دهه 1800 به عنوان یک عامل ضد میکروبی قوی شناخته شده است. نقش اوزون به عنوان یک عامل درمانی بالینی پیشرفته برای درمان زخم‌های مزمن امروزه مورد توجه بیشتری قرار گرفته است.

اثرات:

گونه‌های فعال اکسیژن مانند اوزون اغلب به عنوان یک درمان ضد میکروبی با استفاده مستقیم از گاز یا روغن‌های یونیزه شده مورد استفاده قرار می‌گیرند.
اوزون درمانی امروزه پیشرفت زیادی کرده و برای اثرات ضد باکتریایی، تنظیم ایمنی، دفاع آنتی اکسیدانی و تغییرات اپی ژنتیکی مورد استفاده قرار می گیرد.

مکانیسم اثر:

مکانیسم اثر اوزون در بهبودی زخم به توانایی آن در ایجاد استرس اکسیداتیو خفیف و عمل به عنوان یک ضد عفونی کننده قوی است.
تلاش‌های تحقیقاتی مستمر نتایج چشمگیری را نشان می‌دهد که قرار گرفتن در معرض کنترل شده با اوزون می‌تواند نقش مهمی در کاهش بار باکتریایی در زخم داشته باشد .

غیرفعال سازی میکروبی از طریق قرار گرفتن در معرض گاز اوزون به طور گسترده ای برای درمان زخم های موضعی عفونی مختلف مورد بررسی قرار گرفته است که به طور مستقیم اسید نوکلئیک و لیزوزوم ساختار میکروبی را مختل می کند و رادیکال های آزاد اکسیژن را آزاد می کند و محیط زندگی آنها را از بین می برد.

همچنین مشاهده شده است که ازن چرخه رشد سلولی را تسریع می کند و عوامل رشد را تغییر می دهد. این عوامل هسته ای فعال کننده های پیش التهابی بسیار قوی هستند که باعث بهبود زخم می شوند. همچنین مشاهده شده است که اوزون باعث افزایش لکوسیت ها، تسهیل تشکیل مونوسیت ها، سیگنال دهی سلول های T و ظرفیت فاگوسیتی گرانولوسیت ها می شود.

علاوه بر این، با تجزیه O3 در خون، رادیکال های آزاد به راحتی ROS (Reactive oxygen species) را تشکیل می دهند. این ROS – از جمله رادیکال آنیون سوپراکسید (O2 -)، رادیکال هیدروکسیل (HO) و اکسید نیتریک (NO) – می‌توانند به عنوان واسطه‌های فیزیولوژیکی قوی برای سازگاری عمل کنند و به عنوان گشادکننده عروق عمل کنند و فاکتورهای رشد درون‌زای مهمی را تحریک کنند که می‌توانند از نظر پزشکی مفید باشند. با این حال، سطح ROS باید در محدوده خاصی نگه داشته شود تا از سمیت جلوگیری شود.

در مجموع استفاده از اوزون به روشهای مختلف موجود در صورتی که بصورت علمی و تحت نظر پزشک انجام شود می‌تواند در روند بهبودی زخم های مختلف تاثیر بسزایی داشته باشد.