پلاسماتراپی

پلاسماتراپی: با توجه به شیوع بالای انواع زخم‌ها و درمان چالش برانگیز آن‌ها، تحقیق در مورد روش‌های درمانی برای بهبود بهبود زخم مورد توجه زیادی قرار گرفته است.

پیامدهای کلی ایجاد زخم های مزمن جنبه اقتصادی و سلامتی بزرگی را به دنبال دارد که بر علاقه به توسعه استراتژی های درمانی کارآمد تأکید می کند.

مزایای پلاسماتراپی

پلاسمای جوی غیر حرارتی مزایای خود را در استریل کردن، کوتر کردن و حتی در کاهش سرطان ثابت کرده است.

پلاسمای فیزیکی تولید شده توسط تخلیه سد دی الکتریک (DBD) باعث بهبود زخم در داخل بدن و رگزایی در شرایط آزمایشگاهی می شود.

اثرات پلاسماتراپی روی زخم

جریان خون موضعی پوستی و اشباع اکسیژن را می توان در پوست انسان و زخم های حاد بهبود بخشید.

این اثرات بیشتر توسط گونه‌های فعال اکسیژن (ROS) انجام می‌شوند، اما میدان‌های الکتریکی، جریان‌ها و تابش فرابنفش نیز ممکن است بر سلول‌های ناحیه تحت درمان تأثیر بگذارند.

پلاسمای DBD

پلاسمای DBD همچنین بر رسوبات میکروبی تأثیر می گذارد که ممکن است اثرات حمایتی بر فرآیندهای بهبود زخم در پلاسماتراپی داشته باشد.

تکثیر فیبروبلاست ها و تمایز میوفیبروبلاست ها در بهبود زخم و بسته شدن زخم بسیار مهم است. اختلال در بهبود زخم اغلب با آلودگی باکتریایی مزمن ناحیه زخم در ارتباط است.

امیدواری در بهبود زخم با پلاسماتراپی

پلاسماتراپی فرایندی امیدوارکننده جدیدی برای غلبه بر آلودگی زخم، به ویژه عفونت با پاتوژن های مقاوم به آنتی بیوتیک، درمان موضعی با پلاسمای جوی “سرد” غیر حرارتی (CAP) است.

دستگاه‌های تخلیه سد دی الکتریک (DBD) اثرات ضد باکتریایی دارند و پلاسمای هوا در بالای پوست تولید می کنند که با توجه به اثرات مفید در اسیدی شدن پوست و افزایش میکروسیرکولاسیون پوستی، دستگاه های پلاسما ابزارهای مفیدی برای درمان و بهبود زخم های مزمن و عفونی هستند.