لارو درمانی (ماگوت تراپی)

لارو درمانی (ماگوت تراپی) روش درمانی قدیمی است و امروزه دوباره مورد توجه قرار گرفته است که در آن لاروهای Lucillia sericata (نوعی مگس) در سراسر جهان برای کمک به از بین بردن زخم‌های مزمن، نکروزه و عفونی استفاده می‌شوند.

تاییدیه سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA)

استفاده از لارو های درمانی توسط سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) به عنوان یک وسیله پزشکی در سال 2004 تایید شد. ماگوتها با چندین مکانیسم در دبریدمان زخم‌های مختلف نقش ایفا می‌کنند. اگر چه ماگوت درمانی در زخم های نکروتیک موثر است، اما همه انواع زخمها به خوبی به درمان ماگوت پاسخ نمی دهند.

لارو درمانی (ماگوت تراپی) باعث کوتاه شدن دوره ترمیم و ضد عفونی کردن زخم ها می شود. در حالی که شواهد بالینی و علمی فراوانی برای حمایت از نقش ماگوت ها در پاکسازی و ضد عفونی کردن زخم ها وجود دارد، تاکید چندانی بر نقش آنها در تحریک ترمیم زخم نشده است.

بهبود زخم با ترشحات بیرونی

شواهد زیادی وجود دارد که نشان می‌دهد ماگوت‌ها و ترشحات بیرونی آن‌ها می توانند باعث بهبود زخم در زخم‌های مزمن و مقاوم شوند.

بهبودی سریع تر زخم ها

تعداد زیادی از گزارش‌های بالینی وجود دارد که این مشاهدات را تأیید می‌کنند که زخم‌هایی که در معرض یک دوره درمان دبریدمان با ماگوت قرار گرفته‌اند نیز بهبودی سریعتری داشته و زودتر بسته می شوند.

علاوه بر این، مطالعات آزمایشگاهی پیش بالینی اخیر نیز نشان می‌دهد که ترشحات ماگوت می‌تواند فرآیندهای سلولی مهمی را تسریع بخشد که همین موارد می‌توانند توضیح خوبی برای نقش درمانی بالای این روش باشند.

این فرآیندهای تسریع دهنده بهبودی زخم شامل فعال شدن مهاجرت فیبروبلاست، رگ زایی (تشکیل رگ های خونی جدید از عروق از قبل موجود) در بستر زخم و افزایش تولید فاکتورهای رشد در محیط زخم می باشد.

روش نوین و کارآمد

لارو درمانی (ماگوت تراپی) را می توان روشی نوین و کارآمد در نسهیل و تسریع بهبودی زخم دانست که در کنار سایر اقدامات درمانی می تواند کمک شایانی به درمان زخم‌های مقاوم و مزمن نماید.